9 megaslechte films met superleuke flipperkasten
Soms kijk ik een film en denk ik: “Waarom is hier geen flipperkast van?!” Maar helaas denk ik soms ook precies het tegenovergestelde: “Waarom hebben ze in godsnaam een flipperkast gebaseerd op deze rotzooi?” Mijn fascinatie voor dit principe heeft dit artikel voortgebracht.
Negen gedrochten van films. De grote gemene deler? Van elke film bestaat een flipperkast. Een verrassend léuke flipperkast zelfs. Met een beter verhaal. Betere effecten. En gewoon een veel betere ervaring. Van rubberen gorilla’s tot batwings in neonlicht: dit zijn de slechtste films met de beste flipperkasten.
Inhoudsopgave
1. Congo (1995)
De film Congo: als de gorilla beter acteert dan de mens
Toen Michael Crichton het boek Congo schreef, werd het als onverfilmbaar beschouwd. Toch probeerde Hollywood het, in de slipstream van het enorme succes van Jurassic Park.
Maar… waar Spielberg de ene na de andere dinosaurus overtuigend tot leven bracht, kreeg Congo niet veel meer dan een rubberen gorilla met een spraakcomputer. De film is een bonte cocktail van jungleclichés, vage technologie en karikaturale bijrollen. Dieptepunt: het hyperactieve “Roemeense” accent van de, in veel films briljante, Tim Curry.
De pratende gorilla Amy moest vertederend zijn, maar werd onbedoeld komisch. Voeg daar een script vol kromme dialogen en holle plotwendingen aan toe, en je snapt waarom deze film razendsnel belandde in de cult-hoek. Critici spraken van “een avonturenfilm zonder spanning” en “camp zonder charme”.
Congo: de flipperkast (Williams, 1995)
Wat de film niet lukte, maakt de flipperkast helemaal goed. Congo is een vrolijke verrassing in het Williams-arsenaal: leuk, toegankelijk en sfeervol.
De jungle-setting is speels doorgevoerd in het hele design, van de muziek tot de soundbites en de layout van het speelveld. Een ‘clean’ schot de vulkaan op, dwars door de bumpers heen, is één van de lekkerste schoten in pinball.
Speel je Congo, dan heb je het gevoel dat je écht een jungle-avontuur binnenstapt. Op je hoede voor slangen, nijlpaarden en mensapen. Op zoek naar de meest waardevolle diamanten.
Congo is misschien net te makkelijk voor doorgewinterde flipperaars, maar dat is ook z’n kracht. Dit is een kast die je meteen snapt, die je uitnodigt om nog een potje te spelen, en waar casual spelers zich geen buil aan vallen.
De flow is soepel, de doelen zijn helder en het spel beloont je op precies de juiste momenten met leuke kleine verrassingen. Een kast die je met plezier in je huiskamerjungle wilt zetten.
2. Last Action Hero (1993)
De film Last Action Hero: één van de mindere Arnie vehikels
Toen ik deze film als kind in de bios zag, had ik de tijd van m’n leven. En, het moet gezegd: er zitten leuke ideeën in verwerkt. De Terminator 2-poster met Sly Stallone is fantastisch en ook de cameo van Robert Patrick als T1000 is te gek.
Toch is Last Action Hero nogal een rotzooi. De film mixt actie, satire en fantasie en dat werkt vaak verwarrend. En de toon is regelmatig nogal kinderachtig. Arnie weet in bijna al zijn films wel te vermaken, maar dit is toch duidelijk één van de mindere.
Last Action Hero: de flipperkast (Data East, 1993)
Volgens uw schrijver zou fabrikant Data East hoge ogen scoren in een omgekeerde lijst: goede films met slechte flipperkasten. Met onder meer Star Wars, Hook en Back to the Future bracht Data East een aantal mooie titels met zeer twijfelachtige gameplay uit.
Maar, eerlijk is eerlijk: Last Action Hero is een erg vermakelijke flipperkast.
Met een shaker motor, een topper op de kopkast en een heuse werkende bouwkraan op het speelveld is het qua budget één van de duurdere Data Easts.
De 6 ball multiball, 3 magneten en vele modes zorgen voor een chaotisch spel. Maar: voor elke punt moet je strijden. En de vele ‘modes’ die je moet spelen om het eindspel te bereiken zorgen voor de nodige diepte.
Meteor (1979)
De film Meteor: veel gelul, weinig inslag
In de jaren 70 waren rampenfilms hot. Earthquake, The Towering Inferno, Airport: als de wereld niet minstens half verging, deed je niet mee. Toen kwam Meteor: Sean Connery met een hele goeie snor, een gigantische ruimtesteen en een diplomatieke missie tussen de VS en de Sovjet-Unie. Wat kon er misgaan? Nou… alles dus.
Waar andere rampenfilms spetteren, slaagt Meteor erin om zelfs het einde der tijden slaapverwekkend te maken. De meteoriet ziet eruit als schimmel op oud brood, de special effects waren in de 70s al stoffig en de meeste acteurs staan erbij alsof ze wachten op hun salarisstrook.
Critici in de 70s waren genadeloos: traag, saai, te veel onzinnige dialoog en vrijwel geen vernietiging te bekennen. Zelfs de voice-over van Henry Fonda kon deze steen niet meer redden van de vergetelheid.
Meteor: de flipperkast (Stern, 1979)
Weinig flipperaars weten het, maar Meteor is officieel gebaseerd op de gelijknamige rampenfilm uit 1979. Je zou het niet zeggen: geen acteurs op het speelveld, geen Sean Connery op de backglass en de geluidseffecten hebben net zo weinig met de film te maken als een vallende steen met een goeie productie.
Gelukkig maar. Want waar de film een traag brok space boredom was, is de flipperkast een onverwachte knaller.
Meteor is Classic Stern pur sang: snel, direct en heerlijk spinner-heavy. Rammen op die spinner voelt zó goed, zeker als je ‘m combineert met de slimme bonusstructuur en de drop targets.
De regels zijn simpel, maar effectief. Daardoor is Meteor net zo leuk voor beginnende spelers als voor fanatieke puntenjagers. En dat geluid… rauw, repetitief, nerveus. Je haat het of het hypnotiseert je.
Meteen duidelijk waarom deze klassieker nog steeds op veel verlanglijstjes prijkt.
4. The Flintstones (1994)
De film The Flintstones: een steen des aanstoots
Hoeveel sets, kostuums en special effects moet je in één film stoppen voordat de kijker niet meer doorheeft dat het plot een complete chaos is? The Flintstones doet z’n best om die vraag te beantwoorden.
De Flintstoneswereld ziet er prachtig uit, maar het verhaal is een rommeltje. Volwassen thema’s over corruptie, fraude en ontslagbrieven worden afgewisseld met flauwe woordgrappen en pratende dinosaurussen. Het resultaat: te saai voor volwassenen, te ingewikkeld voor kinderen, en voor niemand écht leuk.
John Goodman doet z’n best, maar moet zich een weg banen door scripts vol holle steen-grappen. En dan Kyle MacLachlan, ooit nog mysterieagent in Twin Peaks, nu als gladde slechterik in dierenhuid. Dat schuurt.
Critici noemden het een film die trouw bleef aan de stijl van de cartoon, maar vergat om een écht leuke speelfilm te zijn. Een hoop lawaai in een perfect nagebouwde steentijd, met het hart van een uitgehouwen piepschuimblok.
The Flintstones: de flipperkast (Williams, 1994)
Wat de film niet lukte, leuk zijn voor jong én oud, daar heeft de flipperkast totaal geen moeite mee. The Flintstones is een toegankelijke en vrolijke kast die meteen uitnodigt tot spelen.
Het bowlen in de Bowl-O-Rama is heerlijk lomp vermaak, de ramp onder de flippers door brengt leven in de tent en een mode starten is gemakkelijk als 1, 2, 3. De originele stemmen van John Goodman en Rick Moranis zorgen dat Bedrock écht tot leven komt.
Toch is het niet allemaal Yabba-Dabba-Doo. Er zijn maar vier modes en een écht volwassen eindspel ontbreekt. Voor de doorgewinterde speler voelt dat wat karig. Maar dat vergeef je deze kast snel. Want als er iets is wat de flipperkast van The Flintstones wél doet, dan is het gewoon lol maken. Voor iedereen.
5. Lost in Space (1998)
Lost in Space de film: verdwaald in z’n eigen chaos
Je zou denken: met Gary Oldman, William Hurt én Matt LeBlanc moet er toch iets van te maken zijn. Maar nee. Lost in Space voelt als een ruimteschip zonder koers. De film slingert van familiedrama naar tijdreisconfusie en terug naar generieke actie, zonder dat je ooit echt gaat meeleven.
De charme van de originele serie is spoorloos verdwenen: vervangen door serieuze gezichten, matige CGI en een aapachtig ruimtewezen dat vermoedelijk bedoeld was als comic relief. Spoiler: dat is niet gelukt.
En Matt LeBlanc? Die zat nog tot z’n oksels in Friends-roem, maar zijn charisma kon deze missie niet redden. Als een soort ‘Joey in Space’ vuurt hij foute flirts af op de dochter van zijn gezagvoerder, in scènes die meer plaatsvervangende schaamte oproepen dan chemie.
De film opende dan wel op nummer 1 in de VS, maar dat was vooral omdat Titanic na 15 weken eindelijk zonk. Daarna ging Lost in Space kopje onder in de kritieken en verdween het snel uit beeld. Verloren ruimte, verloren tijd.
Lost in Space: de flipperkast (Sega, 1998)
De flipperkast Lost in Space is, net als de film, niet bijster origineel. Z’n grootste trucje (de Multiball release op een draaiende schijf met een magneet in het midden) is geweldig om te zien, maar ook gejat van Twister uit 1996.
Toch is een goed afgestelde Lost in Space een fijne kast om op te spelen. Veel spectaculaire effecten, veel multiball, veel jackpots en vooral niet te veel nadenken.
Weet ook hoeveel geluk je hebt als je een Lost in Space flipperkast tegenkomt: Sega produceerde er slechts 600 exemplaren van. Spelen dus!
6. Johnny Mnemonic (1995)
De film Johnny Memonic: moeilijk acteerwerk in een chaotische film
De tagline ‘Meet the Ultimate Hard Drive’ is op z’n minst ongeïnspireerd. En als je bedenkt dat die ‘Ultimate Hard Drive’, gespeeld door Keanu -The Matrix- Reeves, slechts 320 gigabyte bevat, dan weet je het zeker: deze film heeft de tand des tijds bar slecht doorstaan.
Maar waar je die tand des tijds bij veel films met plezier door de vingers ziet, lukt dat niet bij deze cyberpunkflop. Reeves speelt houterig en vlak. Het verhaal is slap. De film is chaotisch en verwarrend. Johnny Mnemonic is regelmatig pijnlijk om te zien en staat op alle vlakken in de schaduw van Reeves’ latere meesterwerk The Matrix.
De Johnny Mnemonic flipperkast (Williams, 1995)
Hoe anders is het met de Johnny Mnemonic flipperkast gesteld, misschien wel de snelste flipperkast uit de 90s. Deze flipperkast heeft een flow waar je ‘u’ tegen zegt, ijzersterke spelregels en een geweldig eindspel.
Het belangrijkste spelelement? Een heuse ‘matrix’ waar de speler met heuse ‘cybergloves’ zijn ballen in kan vastzetten. Alsof fabrikant Williams de toekomst kon lezen.
Niet zo vreemd dat flipper- en filmfans van het eerste uur Dennis van de Pas, Gerard van de Sande en Sascha Voskuil deze fantastische layout met het verschrikkelijke thema jaren omdoopten tot een The Matrix flipperkast.
Ze behielden de originele speelveldlayout. Het artwork, geluid en de regels tilden ze naar het niveau van Neo’s wereld. Van deze zeer geslaagde ‘homebrew’ bestaan slechts een handvol exemplaren.
Barb Wire (1996)
De film Barb Wire: Casablanca met siliconen
Stel je voor: het is 2017. Amerika is verwikkeld in een tweede burgeroorlog. Plausibel, tot zo ver.
Maar nu komt het. Pamela Anderson is premiejager in een leren pak. En dit 2017? Het lijkt wel geregisseerd door een puber met een fetisj voor explosies.
Barb Wire probeert sciencefiction, noir en stripboekstijl samen te brengen, maar vergeet onderweg verhaal, logica en fatsoenlijk acteerwerk.
De film leunt zwaar op Pam’s Baywatch-roem, maar achter en leren korsetten schuilt een incoherente mix van fletse dialogen, onbegrijpelijke motivaties en over-the-top actie. Actie die nergens echt spannend wordt.
Toch heeft Barb Wire ook iets fascinerends. De film is namelijk, geloof het of niet, een losse hervertelling van de klassieker Casablanca. Alleen dan met motoren, geweren en bondagekleding.
Critici waren genadeloos (“saai”, “consistent onbekwaam”, “slechts stijl zonder inhoud”), maar juist daardoor kreeg de film later een cultstatus. En eerlijk is eerlijk: hou je een Nacht van de Wansmaak-achtige filmmarathon? Dan is Barb Wire stiekem best vermakelijk. Maar alsnog reteslecht.
Barb Wire: de flipperkast (Gottlieb, 1996)
Luister, je hoort mij niet zeggen dat de Barb Wire flipperkast een tweede Johnny Mnemonic is. Zie ’m voor wat het is: een snelle, verrassend leuke flipperkast met meer spelplezier dan je op basis van de film zou verwachten.
De ramps flowen lekker, de modes zijn afwisselend. Met de Haywire wizard mode en meerdere multiballs is er genoeg te beleven, ook voor doorgewinterde spelers. En je moet toegeven: voor een kast gebaseerd op een B-film met Pamela Anderson op een Harley is het thema opvallend goed geïntegreerd.
Wel heeft Barb Wire, net als veel Gottliebs, vrij beperkte en ongepolijste spelregels. Geen meesterwerk dus, wél een ondergewaardeerde flipperkast die je beloont met een grote hoeveelheid lol. Ontzettend veel beter dan de film dus. En daar gaat het om in dit artikel.
Barb Wire was trouwens de allerlaatste flipperkast van Gottlieb. De originele flipperafstelling is typisch voor dit merk: lang, lomp en wennen. Een wereld van verschil creëer je door de flippers te reviseren met een simpele modificatie: langere coilstops (System 80). De flippers voelen dan strak en vertrouwd, zoals je gewend bent van andere moderne flipperkasten.
8. Batman Forever (1995)
De film Batman Forever: neon zonder ziel
Na het duistere Gotham van Tim Burton besloot Joel Schumacher het licht aan te doen. En hoe. Batman Forever is een bonte explosie van neon, plastic spieren en overacting waar zelfs de Joker verlegen van zou worden.
Jim Carrey stuitert als een bizar mengsel van Ace Ventura en Willy Wonka door de film, terwijl Tommy Lee Jones als Two-Face vooral lijkt te vechten tegen z’n eigen script. Met Carrey was hij in ieder geval geen vrienden. En Val Kilmer? Die acteert alsof hij niet weet of hij Batman is of een standbeeld van zichzelf. Het verhaal? Bijzaak. De sfeer? Overal en nergens.
En toch… is Batman Forever niet half zo abominabel als het treinongeluk dat Batman & Robin een paar jaar later zou worden. Er zitten lichtpuntjes in. De muziek van Elliot Goldenthal is opvallend goed, de Gotham-sets zijn visueel spectaculair, en Nicole Kidman steelt de show.
Maar… uiteindelijk blijft dit een film met weinig redeeming value. Vleermuizen presteren nu eenmaal op hun best in het donker.
Batman Forever: de flipperkast (Sega, 1995)
Batman Forever was Sega’s overduidelijke antwoord op de Superpins van Bally/Williams: een brede kast vol gadgets, licht en spektakel. De neongroene wireform-ramps stelen de show, zeker als je koudwitte leds installeert. Dan licht het speelveld op alsof de Batcave een Full Moon Party organiseert. De sfeervolle kopruit en het extra grote scoredisplay maken het plaatje af.
Qua layout is Batman Forever grotendeels Star Trek met een cape: twee van de drie ramps zijn schaamteloos ‘geleend’ van Star Trek: The Next Generation. Zelfs het batwing-kanon is een licht aangepaste probe launcher. Maar: het werkt. De flow is lekker, het schieten met het kanon blijft bevredigend en de Batcave lock is een prima plek om even tot adem te komen.
Een klassieker? Niet helemaal. De modes hadden uitdagender gekund. Ook het geluid is typisch Sega: niet van de beste kwaliteit. Maar steek je Batman Forever in de juiste leds en onderhoud je ‘m goed? Dan heb je gewoon een dikke, flitsende flipperervaring. Een kast die, net als de film, misschien iets te veel wil, maar je vermaakt het grootste deel van de rit prima.
9. The Shadow (1994)
De film The Shadow: een productie geplaagd door pech
Kijk je naar alle merchandise die er in 1994 voor The Shadow op de markt kwam, dan zie je dat de makers grote verwachtingen hadden van de film. Van actiefiguren tot messen en van limited edition bustes tot een heuse videogame voor Super Nintendo en Sega Mega Drive: alles werd in de strijd gegooid.
Het mocht allemaal niet zo zijn: de productie van de film kreeg te maken met grote tegenvallers, waaronder de set waar de climax van de film zou worden opgenomen die werd vernietigd door een zware aardbeving. Hierdoor valt juist dat deel van de film enorm tegen.
In de bioscoop moest de film opboksen tegen zwaargewichten The Lion King, Forrest Gump en The Mask. Dat lukte niet. The Shadow flopte. De release van de videogame werd daarom zelfs compleet gecanceld.
Toch is de film The Shadow één van mijn guilty pleasures. Niet omdat het een hele goeie film is, want dat is het niet. Waarom wel? Ik ben verzot op de jaren 30-sfeer die de film ademt, met prachtige art deco sets en heerlijke filmmuziek.
Maar het het belangrijkste: als je The Shadow ziet, krijg je extra respect voor de makers van de flipperkast. Die hebben de elementen van de film zó geweldig in de flipperkast verwerkt, dat het nóg leuker wordt om daarop te spelen.
The Shadow: de flipperkast (Bally, 1994)
Oftewel: het beste stuk merchandise op basis van deze geplaagde film. The Shadow is een genot om te bespelen, zeker als je net de film gezien hebt.
Van de Phurba-messen en de Sanctum ball lock tot het Battlefield mini-speelveld en de filmscenes die je naspeelt: alles is tot in de perfectie in de flipperkast verwerkt. Een mate van vakmanschap die je nauwelijks tegenkomt en wat mij betreft alleen wordt geëvenaard door de Indiana Jones flipperkast van 2 jaar ervoor.
Qua spel is The Shadow echter verfijnder dan Indy. De flow is geweldig. En mede door de beweegbare diverters op de ramps heb je als speler een ongekende interactiviteit met de bal.
Makkelijk is het spel absoluut niet. Maar als je na een succesvolle Final Battle de glasscherf tussen de ogen van Khan jast, dan weet je weer dat je leeft. Met recht één van de grootste rushes in pinball.
